Širk uništava sva dobra djela
Širk, prema konsenzusu muslimanskih učenjaka, poništava sva djela. Drugi grijesi, poput krađe, laganja i sličnih prijestupa, mogu djelomično izbrisati dobra djela, ali ne sva.
Tvrdnja da bi neko mogao činiti širk i istovremeno biti musliman nužno protivrječi toj činjenici.
Tako se Allah سبحانه وتعالى u Kur’anu obraća samom Poslaniku sljedećim riječima:
﴿وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾
A tebi, i onima prije tebe, objavljeno je: „Ako budeš druge Allahu pridruživao, tvoja djela će sigurno118 propasti, a ti ćeš među gubitnicima biti.“
[sura Ez-Zumer, 39:65]
U ovom se ajetu, dakle, Allah direktno obraća Poslaniku صلى الله عليه وسلم, iako je on, prema konsenzusu islamskih učenjaka, bio zaštićen od širka. Radi pojašnjenja, u ajetu se pretpostavlja nešto za šta je sasvim jasno da se nikada neće dogoditi. Arapski učenjaci to su nazivali fardu l-mustahil. Stoga je očito da ta poruka nije prvenstveno upućena njemu, nego ljudima kojima se obraća kur’anska poruka119.
Značenje je, dakle: „Ako bi čak i Poslanik صلى الله عليه وسلم zbog samo jednog čina širka izgubio sva svoja (dobra) djela i time sigurno bio među gubitnicima, onda bi taj gubitak sigurno tim prije pogodio sve ostale ljude.“
Iz islamskih izvornih tekstova proizlazi da se vjerovjesnici عليهم السلام smatraju najteže iskušanim od svih ljudi. Njihova su djela najbolja koja su ljudi ikada učinili.
Muhammed صلى الله عليه وسلم povrh toga ima poseban položaj i među samim vjerovjesnicima. On je pečat vjerovjesnika. Tek kada se sve to uzme u obzir, postaje jasno koliko je snažna poruka ovog ajeta. Zbog samo jednog čina politeizma cijeli bi život pečata vjerovjesnika postao ništavan: podnošenje teškog tereta objave, njegov poziv na tu vjeru i njegova postojanost pred neprijateljstvom idolopoklonika.
Ako bi sva ta djela propala zbog širka, zar bi onda manje značajna djela bilo kojeg politeiste ostala sačuvana i omogućila mu ulazak u Džennet?
U drugom se ajetu upravo ta misao ponovo jasno iznosi u vezi s ostalim poslanicima عليهم السلام:
﴿وَتِلْكَ حُجَّتُنَا آتَيْنَاهَا إِبْرَاهِيمَ عَلَى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجَاتٍ مَنْ نَشَاءُ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٌ (83) وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَى وَهَارُونَ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ (84) وَزَكَرِيَّا وَيَحْيَى وَعِيسَى وَإِلْيَاسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحِينَ (85) وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ (86) وَمِنْ آبَائِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ وَإِخْوَانِهِمْ وَاجْتَبَيْنَاهُمْ وَهَدَيْنَاهُمْ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ (87) ذَلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَلَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (88) أُولَئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ فَإِنْ يَكْفُرْ بِهَا هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بِكَافِرِينَ﴾
To je dokaz Naš koji dadosmo Ibrahimu protiv naroda njegova. Mi na više stepene uzdižemo one koje hoćemo. Gospodar tvoj je, uistinu, mudar i Onaj Koji sve zna.
I Mi mu darovasmo Ishaka i Jakuba; i svakog uputismo – a Nuha smo još prije uputili – i od potomaka njegovih Davuda, i Sulejmana, i Ejjuba, i Jusufa, i Musaa, i Haruna – eto, tako Mi nagrađujemo one koji dobra djela čine;
i Zekerijjaa, i Jahjaa, i Isaa, i Il’jasa – svi su oni među čestitima bili – i Ismaila, i El-Jese’a i Junusa i Luta – i svima smo prednost nad ljudima dali – i neke pretke njihove i potomke njihove i braću njihovu – njih smo odabrali i na Pravi put ih uputili.
To je Allahova uputa kojom On upućuje one koje hoće od robova Svojih. A da su oni Allahu ikoga pridruživali, sigurno bi propalo ono što su radili.
To su oni kojima smo Mi Knjigu i sud i vjerovjesništvo dali. Pa ako ovi to poriču, Mi smo to povjerili (drugim) ljudima koji to ne niječu (kufr).
[sura El-En’am, 6:83-89]